ถึง คุณ… (ฉบับที่ 1)

            สองสามวันนี้ฉันไม่ค่อยสบายเลย ทั้งๆ ที่ไม่สบายแต่ฉันยังต้องออกไปทำงานที่คณะแทบทุกวัน และไม่ค่อยจะมีใครสนใจฉันซักเท่าไหร่ เพื่อนๆ ในภาคเค้าก็เป็นกันหลายคน ฉันอยากจะนอนพักแบบคนป่วยอยู่เฉยๆ แต่ก็ทำไม่ได้ อยากอ้อนคุณจังเลย อยากให้คุณมารับฉันพร้อมๆ กันซื้อโจ๊กและยามาให้ เมื่อเจอหน้าก็จับหน้าผากฉันแล้วถามว่าอาการเป็นอย่างไรบ้าง ผมซื้อเจลไข้มาให้คุณด้วยนะ และนี่ก็เป็นชาน้ำผึ้งมะนาวร้อนๆ ดื่มซะ เสียงได้หายแหบ ….. ฉันรู้ว่าถ้าคุณรู้ว่าฉันกำลังไม่สบายคุณจะต้องรีบมาหาฉันและทำอย่างที่กล่าวข้างต้นแน่ ฉันอยากจะบอกคุณว่าฉันเหงาจังเลย การที่ต้องกินข้าวคนเดียวทุกวันมันไม่ดีหรอกนะ คุณว่ามั๊ย??? ฉันต้องทำตัวเข้มแข็งตลอดเวลา เพราะฉันเชื่อแน่ว่าถ้าคุณอยู่กับฉันคุณจะบอกว่า “ถ้าคุณคิดว่าตัวคุณป่วย คุณก็จะป่วย แต่ถ้าคุณคิดว่าคุณไม่ป่วย คุณก็จะสบายดี” ฉันเชื่อคุณค่ะ ดังนั้นฉันจึงเข้มแข็งในทุกๆ วัน เพราะฉันรู้ว่าคุณเป็นกำลังใจให้ฉันอยู่ อาทิตย์ก่อนหน้า ฉันต้องวิ่งฝ่าสายฝนที่ตกกระ   หน่ำลงมาตรงป้ายรถเมลล์เพื่อข้ามฝั่งไปยังโลตัส มันทำให้ฉันฉุกคิดขึ้นมาได้ว่า ถ้าคุณอยู่ฉันคงโทรบอกให้คุณมารับฉันหน่อย แม้ว่าโลตัสมันจะอยู่ใกล้แค่ฝั่งตรงข้ามก็ตาม แต่คุณคงรีบบึ่งรถมารับฉันและกางร่มไม่ให้ฉันได้เปียกฝนซักหยดเป็นแน่ ใช่ไหมคะ???  ช่วงนี้ฝนตกทุกวัน คุณเองก็ต้องรักษาสุขภาพตัวเองด้วยนะคะ หากป่วย ฉันเองก็คงไปดูแลคุณไม่ได้เป็นแน่

        รักเสมอ                                                                                                                ฉัน.. เอง